روشهای شکنجه

بر اساس مجله فتح که در تاریخ 14/9/2004 صادر شد، 8 وسیله به طور عام و 19 وسیله به شکل خاص برای شکنجه اسیران وجود دارد که به صورت زیر دسته بندی می شود:

ـ پاشیدن آب سرد به روی اسیران: بازجویان صهیونیست بیشتر در فصل زمستان آب سرد یخچال را به بدن کاملاً عریان اسیر می پاشند تا از این طریق او را تحت اذیت و آزار شدید قرار دهند و با این روش ساده لرزشهایی را در بدن ایجاد می کند که قدرت اندیشه را از اسیر می گیرد.

ـ کوبیدن سر اسیر به دیوار: یکی از روشهای بازجویی فاشیستی بازجویان به قصد کشتن یا گرفتن اعتراف این گونه است که سر اسیر به شدت به دیوار اتاق بازجویی کوبیده می شود و اسیر را در حالی که دستانش از پشت بسته شده، بر روی زمین می خوابانند تا از طریق فشار بدن بر روی دستان درد شدیدی در دستان اسیر ایجاد کنند. در این روش از باتوم نیز استفاده می شود و بازجو بر قسمت بالای سینه اسیر به منظور گرفتن موافقت او برای اعتراف فشار وارد می کند.

ـ سوزاندن بدن اسیر با ته سیگار: این روش ساده ای است که بازجویان برای ایجاد درد بی نهایت شدید بر روی اسیر برای مجبور کردن وی به اعتراف صورت می گیرد. عملیات سوزاندن به شکل کلاسیک انجام می گیرد و نقاط بسیار حساس بدن سوزانده می شود و این در حالیست که اسیر کاملاَ عریان و دستانش از پشت بسته شده است. این یکی از روشهای تحقیر آمیزی است که بازجویان صهیونیست در سلولهای انفرادی به هدف از بین بردن روحیه اسیران و ضربه زدن به ایمانشان انجام می دهند، تا صلابت اخلاقی و ملی او را دچار لغزش کنند.

ـ ضربه زدن با باتوم بر سینه و معده: اسیر را به پشت می خوابانند و دستانش را به پایین میز می بندند و سپس بازجو ضربات پیاپی را مستقیماً بر سینه و معده و قسمت پایین گردن اسیر وارد می کند.

ـ اجبار اسیر در ایستادن بر روی سر: اسیر را مجبور می کنند که ساعتها بر روی سر بایستد و در عین حال با باتوم به ساقهای پا و ران و شکم او ضربه می زنند . این روش شکنجه وحشیانه ای است که بازجویان صهیونیست به کار می گیرند آنها اسیر را کاملاًَ عریان می کنند و دستانش را از پشت می بندند و در حالیکه دستان اسیر به سمت بالاست بر خایه هایش ضربه وارد می کنند.

ـ رکوع بر روی میزی با پایه های کوتاه: بازجوی صهیونیست به زور اسیران را مجبور می کند که به صورت رکوع شکمش را بر میز بسیار کوتاهی بچسباند و در این حال سر اسیر با کیسه دوخته شده از پارچه ضخیم و متعفن پوشانده و دو دستش به یکی از پایه های میز بسته شده است. بازجو به شدت بر اسیر ضربه وارد می کند و با دو دستش سینه اسیر را فشار می دهد تا درد شدیدی در بدنش ایجاد شود و نفسش قطع گردد.

ـ شکنجه با ضربه زدن به خایه: بازجو اسیر را مجبور می کند که نیمه عریان و در حالیکه دو پایش را از هم باز کرده و دستانش نیز از پشت بسته و کیسه زخمی نیز بر سرش گذاشته شده است، بایستد سپس بازجو به شدت با کفش پای راستش به خایه هایش ضربه می زند که موجب درد شدید و تورم بدن اسیر می شود و به سبب پاره شدن بافتهای داخلی خایه هایش دچار التهاب می گردد.

روش وحشیانه دیگری نیز وجود دارد که اسیر بر روی شکم و صورت بر روی زمین خوابانده می شود و بازجو با قدم به گردن اسیر فشار می دهد و با دمپایی به سر اسیر ضربه وارد می کند و همچنین سر اسیر محکم به دیوار کوبیده می شود که در بسیاری از اوقات سرش شکاف بر می دارد. جلادان صهیونیست با این روش می خواهند که استقامت اسیر را در هم شکنند. گاه این شکنجه ها به صورت دسته جمعی در حق اسیران صورت می گیرد تا آنها تحقیر شوند و روحیه آنها تحت تأثیر قرار گیرد. بازجوها اسیران را با چشمان و دستان بسته مجبور می کند رو به روی دیوار بایستند بدون اینکه آن را لمس کنند سپس بازجو با باتونی ضخیم ضربه شدیدی را به اعضای حساس اسیران وارد می کند که سبب درد شدید و جراحت در نقاط مختلف بدن اسیر می شود.

ـ شکنجه ... در این روش بازجو اسیر را مجبور می کند در حالی که دستانش از پشت بسته و سرش نیز با کیسه ای ضخیم پوشانده شده است به پشت بخوابد سپس بازجو اسیر را با لگد به معده و سر و صورت اسیر ضربه وارد می کند و بر سینه و کودک که به اتهام مقمعده اسیر فشار می آورد تا اعصاب و روان اسیر در هم بریزد. در این روش اسیر احساس دردی بسیار شدیدی می کند.

شکنجه کودکان اسیر هم برای خود داستانی دارد که شنیدنی است. بخشی از این شکنجه ها مشابه همان هایی است که اسیران بزرگسال با آن مواجه اند. در حدود 19 نوع شکنجه مشخص شده است که برخی از آنها عبارتند از: محرومیت از آزادی آمد و شد در داخل بندها، شکنجه شدید، وضعیت وخیم زندگی، قرار گرفتن اسیران که به اتهام مقاومت بازداشت شده اند در بند زندانیان جنایی، محرومیت از ملاقات با بستگان، محرومیت از دیدار با وکلا، مجازات های مربوط به نقل و انتقال و حبس در سلول های انفرادی، محرومیت استفاده از تلفن، تبعیض میان اسیران، مواجه شدن با کمیته "سه گانه"، یورش مکرر زندانبانان به بندهای اسیران و بازرسی و مصادره دارایی های شخصی، محرومیت از آموزش، محرومیت استفاده از کتابخانه، محرومیت از انجام شعائر دینی، محرومیت از رفتن به هواخوری، بازداشت "اداری" (بازداشت بدون اعلام اتهام و محاکمه)، کمبود شدید غذا و کیفیت بسیار نامطبوع آن، با تشریح جزئیات برخی از این موارد می توان دریافت که شکنجه های جسمی و روانی و روحی اسیران در چه حدی است که حتی جنایت های نازی ها و کوره های آدم سوزی موهوم آنها هم به گردش نمی رسد.

حبس کودکان اسیری که به اتهام مقاومت علیه اشغالگران اسیر شده اند در بند زندانیان جنایی... این سیاست به ویژه از سال 2000 میلادی به بعد توسط اشغالگران پیگیری شده است و هم اکنون در حدود 60 اسیر کودک در زندان تلموند اسیرند. این زندان 27 بند دارد که به زندانیان جنایی صهیونیست ها اختصاص دارد. هر بند ظرفیت 2 تا 3 نفر را دارد. حبس کودکان اسیر فلسطینی در بندهایی که اسیران جنایی صهیونیست ها در آنها به سر می برند تاکنون به وحشیانه ترین جنایت ها که زبان از گفتن آنها شرم دارد، انجامیده است. این کودکان در بیشتر اوقات مورد ضرب و شتم قرار می گیرند و زندانیان جنایی صهیونیستی آنان را با آب داغ و اشیای برنده و تجاوز جنسی شکنجه می کنند.

جالب آنکه همه این موارد با قواعد بین المللی به ویژه توافق ژنو و مواد 370 و 40 توافق حمایت از حقوق کودکان مغایرت کامل دارند. در ماده 8 و بند جیم این معاهده آمده است که زندانیان به دلایل غیر نظامی حبس شده اند باید از زندانیانی که جنایتی مرتکب شده اند، جدا باشند. در بند 2 ماده 10 معاهده بین المللی حقوق مدنی و سیاسی نیز آمده است که کودکان زندانی باید از بزرگسالان جدا نگهداری شوند. در بند 3 همین ماده هم این نکته به همراه این مسأله که باید با کودکان متناسب با سن و جایگاه حقوقی آنان رفتار شود، تکرار شده است.

تفتیش عریان بدنی و تحریک آمیز... با آنکه قوانین بر تفتیش غیر لمسی و به وسیله ماشین اسیران تأکید دارد و لخت و عریان کردن فرد به هنگام تفتیش ممنوع است، اما این قوانین از سوی اشغالگران صهیونیست کاملا نادیده انگاشته می شود. آنان اسیران و به ویژه کودکان را به هنگام ورود و خروج از بندها به صورت عریان تفتیش می کنند.

محرومیت از دیدار با وکیلان... اسیران کودک از گفت و گو با وکلا محروم اند. این ملاقات ها به ویژه در زمانی که فضای سیاسی بحرانی تر می شود، کاملا قطع می گردد. این وضعیت به سبب محاصره کامل شهرها و روستاهای فلسطینی نشین پدید می آید.

مجازات به هنگام نقل و انتقال و نیز حبس در سلول های انفرادی... پیگیری سیاست انتقال مکرر اسیران به ویژه کودکان از زندانی به زندان و بازداشتگاهی دیگر در مدت زمان های کم از جمله دیگر اقدامات سرکوبگرانه مقامات اشغالگر علیه اسیران است. این اقدامات به هدف جلوگیری از اعتراض و اعتصاب یا به منظور ارعاب و تهدید یا به هدف جلوگیری از ملاقات اسیران با خانواده هایشان پیگیری می شود.

محرومیت استفاده از تلفن... مقامات اشغالگر صهیونیست درخواست اسیران برای استفاده از تلفن را به بهانه های واهی امنیتی رد می کنند و حال آنکه مدیریت زندان های صهیونیستی بارها وعده داده است که این درخواست ها را بررسی می کند.

تبعیض میان اسیران... اسیران فلسطینی در زندان های اشغالگران از هیچ یک از حقوقی که زندانیان صهیونیست از آن برخوردار هستند، بهره ای ندارند که از آن جمله می توان به استفاده از تلفن و مرخصی، ملاقات بدون وجود موانع شیشه ای با اسیران... با آنکه بیشتر اسیران شناسنامه "اسرائیلی" دارند و به عنوان یک شهروند دولت عبری به شمار می آیند، اما با این وصف، آنان به طرز فیجعی با یک نژادپرستی کشنده و رعب آور مواجه اند، اما چنین وضعی از رژیمی که از زیربنا بر اساس نژادپرستی و تجاوز و غلدری و خونخواری تأسیس شده، طبیعی است.

این ها فقط نمونه هایی از ابزارهای شکنجه اسیران فلسطینی و از جمله کودکان اسیر به دست اشغالگران صهیونیست است. تشریح این شکنجه ها با آنکه شاید مقداری درباره آنها گفته شده باشد، اما هنوز حق مطلب درباره آنها ادا نشده است و نیازمند تشریح و افشای هر چه بیشتر ماهیت این جنایت های وحشیانه و شرم آور است تا شاید غیرتی بجنبد. در اینجا باید یادآور شوم که سازمان های حقوق بشر در مجامع بین المللی به ویژه سازمان های حقوق بشر در کشورهای عربی که گاهی در مسائل جزئی و بی اهمیت چنان داد و فریادی به راه می اندازند که سر انسان به درد می آید، وظیفه دارند که به مسئولیت عظیم خود در این راستا عمل کنند.

متأسفانه تاکنون هیچ اقدام عملی و مؤثری از این سازمان ها در قبال وضعیت بغرنج و تأسفبار اسیران فلسطینی ندیده و نشنیده ایم. این پرسش نیز مطرح است که آیا حمایت های مالی کشورهای غربی و مؤسسات صهیونیستی و آمریکایی از این مؤسسات موجب سکوت مرگبار آنان و مانع از آن شده است که این سازمان ها به مسئولیت خطیر خود در قبال افشای جنایت ها و وحشی گری های اشغالگران صهیونیست علیه ملت فلسطین و به ویژه اسیران این ملت دربند سیاهچال های صهیونیستی عمل نمی کنند؟! هر چند هستند سازمان هایی که با این اقدامات مخالف اند و به اقداماتی در این راستا هم دست زده اند، اما تأثیر این اقدامات هنوز در حد هیچ است و تحرک آنان در مقایسه با جنایت های وحشیانه و غیر انسانی و غیر قابل توصیف اشغالگران صهیونیست در حق ملتی بی دفاع و در بند، قابل ذکر نیست.

وعده های هیچ و پوچ

بی گمان وضعیت اسفبار اسیران فلسطینی فقط در چارچوب حل قضیه فلسطین قابل حل و فصل است، اما با اظهارات رهبران جدید فلسطینی به ویژه ابومازن این گونه پیداست که این رهبران فقط در فکر گرفتن حق مقاومت از دست ملت فلسطین هستند و آن هم فقط به بهانه وعده های هیچ و پوچی که از دشمن دریافت کرده اند، همان دشمنی که تاکنون به هیچ یک ازوعده هایش جامه عمل نپوشانده است. بی تردید وضعیت اسیران و تمام فلسطین و آینده این سرزمین مقدس فقط و فقط با تمسک و پایبندی به گزینه مقاومت حل و فصل می شوند و هر حرف و حدیث دیگری نه ارزشی دارد و نه نتیجه سودمندی. به همین جهت باید تأکید کنیم که استفاده از کلیه راه حل های سیاسی، حقوقی، قانونی، تبلیغاتی و جهادی برای به یاد آوردن قضیه اسیران و یافتن راه حلی در چارچوب حفظ عزت، آن گونه که حزب الله با اسیران خود کرد ـ و چنین راه حلی موفقیت خود را نیز نشان داده است ـ لازم و ضروری است. ما بر این باوریم که ملت فلسطین که 50 سال جراحت و مشقت را تحمل کرده است، توانایی آن را دارد که قضیه خود را فعال ساخته وبه موفقیت در این راستا دست یابد.

                                                  به امید ازادی قدس شریف وگرامی باد یاد شهدای فلسطینی         یا زهرا